Vier weken kijken hoe Europa's occasionkaart zich vult

Ik heb bijna elke dag een tabblad openstaan dat gewoon advertenties per regio telt, aflopend gesorteerd. Het is lelijk — geen opmaak, twaalf kolommen breder dan mijn monitor — en het is het eerste wat ik 's ochtends check, voor de koffie, voor de crawlerlogs. In een bepaalde periode dit jaar zag ik vier Europese markten achtereenvolgens omslaan van dunne, ongelijkmatige feeds naar echt dichte datasets, en elke markt leerde me iets wat ik niet had verwacht over hoe occasions daadwerkelijk van eigenaar wisselen in dat land. Dit is dat logboek, min of meer op volgorde.

Week één: Frankrijk, en het getal dat maar niet stil wilde staan

Frankrijk staat momenteel bovenaan onze regiotabel — 67.569 advertenties, vóór Japan met 61.940 en ruim vóór de VAE met 59.393. Dat is geen klein verschil. Toen ik Frankrijk voor het eerst Japan zag voorbijstreven, dacht ik dat het een crawlartefact was — een bron die dubbel telde, of een scraper die vastzat en dezelfde pagina steeds opnieuw ophaalde. Dat was het niet. Frankrijk heeft gewoon een ongewoon diep, versnipperd dealernetwerk — kleine onafhankelijke garages, franchisedealers, advertentiesites die nooit zijn geconsolideerd zoals in het VK of bij Duitse portals wel gebeurde. Meer bronnen betekent dat meer van de lange staart in onze feed opduikt, en Frankrijks lange staart is lang.

Wat me verraste was niet het totaal. Het was hoe stabiel het was, week na week, zodra de bronnen zich hadden gezet. Japans cijfers bewegen mee met de veilingcycli van exportpartijen. Die van de VAE bewegen mee met de verhuiskalender van expats. Frankrijk blijft gewoon staan, stabiel, als een markt die nergens op wacht.

Week twee: Tsjechië komt zwaarder binnen dan het zou moeten

Tsjechië kwam uit op 36.113 advertenties, vóór België (35.670) en Canada (33.455) — twee economieën die meerdere malen zo groot zijn. Ik staarde langer naar die vergelijking dan ik zou willen toegeven. Canada heeft bijna vier keer zoveel inwoners en een autopark om naar te leven; op papier zou het een land van tien en een half miljoen moeten overvleugelen.

Dat doet het niet, en de reden had ik eerder moeten raden: Tsjechië verkoopt niet alleen auto's aan Tsjechen. Het is al lang een doorvoerroute voor Duitse occasions op weg naar het oosten en zuiden — een markt die zowel consumeert als doorgeeft. Elke advertentie die daar in onze feed verschijnt, doet dubbel werk: als binnenlandse verkoopkandidaat én als exportkandidaat, en de verkopers weten dat; je ziet het aan hoeveel advertenties foto's met Duitse kentekens tonen of "TÜV neu" vermelden, zelfs op een .cz-site. Een markt die op doorvoerverkeer is gebouwd, ziet er in een spreadsheet precies uit als een markt met een buitenmaatse eetlust. Dat is het niet. Het is een doorgang.

Week drie: Portugal, en een markt die ouder oogt dan hij is

Portugal kwam uit op 31.909 — groter dan Canada, groter dan het grootste deel van Scandinavië bij elkaar. Wat me hier trof was niet het aantal, maar de vorm van de voorraad eronder. Zet het mediane bouwjaar van Portugese advertenties naast bijvoorbeeld dat van Zweden, en Portugal helt merkbaar naar ouder over. Portugal is van oudsher een landingsplek voor occasions die uit de wagenparken van rijkere Noord-Europese landen verdwijnen — Duitsland, Frankrijk, de Benelux — en zuidwaarts worden doorverkocht zodra ze voorbij het punt zijn waarop een koper op de eerste markt ze nog wil, maar nog ruim binnen een nuttige levensduur voor een tweede eigenaar. Het is dezelfde dynamiek die veel grensoverschrijdende occasionstromen wereldwijd vormgeeft, alleen samengeperst in één EU-corridor in plaats van uitgestrekt over een oceaan.

Ik noteerde dit intern als "de importuitloopmarkt" — niet erg elegant, maar het bleef hangen. Elk land in onze dataset krijgt een eigen persoonlijkheid zodra je een week met de cijfers doorbrengt. Die van Portugal is: wij nemen wat het noorden klaar mee is, en daar hebben we vrede mee.

Week vier: Zweden, en de uitschieter die logisch werd zodra ik me Volvo herinnerde

Zweden sloot de reeks af met 28.017 advertenties — kleiner dan de andere in absolute aantallen, wat klopt voor een bevolking van tien miljoen, maar de merkverdeling erbinnen lijkt op niets anders in onze top twaalf. Nergens anders heeft één binnenlands merk zo'n zwaartekracht op zijn thuismarkt als Volvo. Het is niet dominant zoals Toyota wereldwijd dominant is (91.730 advertenties over onze hele dataset, nog altijd het grootste merk dat we bijhouden) — het is dominant zoals een lokale sportclub dominant is: emotioneel, generatie na generatie, op een manier die zich vertaalt in een hardnekkige bodem onder de restwaarde die vergelijkbaar oude Fords en Opels in diezelfde markt niet krijgen.

Een collega vroeg waarom we de moeite namen om een land van tien miljoen inwoners uit te bouwen met hetzelfde crawlbudget als een land van zestig miljoen. Terechte vraag. Het antwoord is dat markttextuur niet meeschaalt met bevolkingsomvang — Zwedens occasion-Volvocultuur is het waard om op eigen voorwaarden te modelleren, niet weggestopt in een generieke "Noord-Europa"-emmer.

Degene die er niet had mogen zijn

Ergens in week drie, op jacht naar een Portugese bron die maar bleef timen, kwam ik per ongeluk bij onze vastgoedkant terecht — verkeerd tabblad, dezelfde login. Japans vastgoedfeed was stilletjes uitgegroeid tot 588.644 advertenties, wat al het andere in die verticale markt samen in de schaduw stelt (Egypte, Duitsland en Sri Lanka zitten elk in de lage duizenden). Het heeft niets met auto's te maken. Ik noem het omdat het het soort ding is dat je alleen opmerkt door dagelijks in de data te zitten: verticals groeien ongelijkmatig, in golven, meestal terwijl je naar iets heel anders kijkt.

Wat vier weken hiervan me eigenlijk leerden

Zet de vier Europese markten naast elkaar en de les gaat niet over omvang. Het gaat over wat een getal opblaast en wat een getal verbergt.

Vier landen, vier verschillende redenen waarom hun getal is zoals het is, en geen van die redenen was zichtbaar aan het aantal alleen. Dat is het deel van dit werk waar niemand je voor waarschuwt: de spreadsheet vertelt je hoeveel, en je moet zelf nog uitzoeken waarom, markt voor markt, week na week, meestal bij toeval.