Roep deze week ons regionale klassement op en Frankrijk staat op nummer één: 67.569 live advertenties, voor Japan's 61.940, de 59.393 van de VAE en Zuid-Korea's 55.034. Zoom uit en de complete dataset omvat 1.108.535 auto's verspreid over 73 regio's en 1.375 bronnen, met Brazilië, Tsjechië, België, Canada, Polen, Portugal en Zweden die de rest van de top twaalf vullen, elk tussen de 28.000 en 38.000 auto's.
Dat cijfer voor Frankrijk is het punt waar je bij stil moet staan. Dit is een platform dat begon in de VAE, zijn fundament bouwde op GCC-dealernetwerken, en nog steeds de vraag krijgt "waarom volgen jullie Frankrijk eigenlijk?" van mensen die aannemen dat ons zwaartepunt in de Golf ligt. Frankrijk telt ruwweg 68 miljoen inwoners tegenover 10 miljoen in de VAE en 124 miljoen in Japan. Als het aantal advertenties de bevolkingsomvang zou volgen, of zelfs het autobezit, dan zou het feit dat Frankrijk hoger eindigt dan Japan — 's werelds op twee na grootste automarkt — bizar zijn. Het heeft niets met bevolkingsomvang te maken. Het draait om hoe een markt ervoor kiest om een auto te koop te zetten.
Twee markten, twee verschillende redenen om een advertentie te plaatsen
De Japanse bevolking bezit ongeveer 78 miljoen geregistreerde voertuigen, meer dan het dubbele van het Franse wagenpark. Toch toont onze eigen dataset voor de occasionmarkt in Japan slechts 61.940 advertenties, terwijl Japan's vastgoeddataset — een volledig aparte verticale markt — op 588.644 staat, oftewel 97,8% van alles wat we bijhouden op het gebied van onroerend goed. Die verdeling zegt iets: in Japan verwerken dealerveilingen (USS, TAA en de rest) een enorm deel van het gebruikteauto-volume via gestructureerde groothandelskanalen die nooit als publieke advertentie verschijnen, zoals bij een particuliere Craigslist-achtige listing wel gebeurt. Een auto kan bij een veiling drie keer van eigenaar wisselen zonder ooit op een consumentenportaal te verschijnen. Wij zien wat er geadverteerd wordt, niet wat er verkocht wordt, en Japan verkoopt heel veel auto's zonder de meeste eerst publiekelijk te adverteren.
Frankrijk werkt precies andersom. De Franse occasionmarkt wordt gedomineerd door een klein aantal zeer diepe, zeer liquide advertentiesites — leboncoin, La Centrale, ParuVendu, L'Argus onder andere — en vrijwel elke particuliere verkoper, niet alleen dealers, plaatst standaard daar zijn advertentie voordat hij ergens anders kijkt. Voeg daar de sterke afhankelijkheid van Frankrijk van LOA (location avec option d'achat, huurkoop) en LLD (pure lease) aan toe, en je krijgt een structurele reden voor een hoge omloopsnelheid in publieke advertenties: leasetermijnen van drie tot vier jaar lopen af op een voorspelbaar ritme, en wanneer dat gebeurt, blijft de ingeleverde auto niet op een gesloten dealerterrein staan wachten op een groothandelskoper zoals elders wel kan gebeuren — hij wordt snel opnieuw, publiekelijk, te koop gezet, omdat dat simpelweg het kanaal is waarop de markt draait. Diesel voegt nog een laag toe: de lage-emissiezones (ZFE) van Frankrijk in Parijs, Lyon en een groeiende lijst van steden duwen al een paar jaar geruisloos oudere dieselauto's uit stadsvloten en de occasionmarkt in, en diesel maakt nog altijd een groot deel uit van het Franse wagenpark dat is opgebouwd tijdens het fiscaal gunstige tijdperk van de jaren 2000 en 2010. Auto's die anders jarenlang zouden blijven staan, wisselen sneller van eigenaar omdat het bezit ervan in een stadscentrum steeds onhandiger wordt.
Niets van dat alles betekent dat de Franse markt "groter" is. Het betekent dat hij zichtbaarder is voor een scraper. En dat is een onderscheid waar ik voortdurend over nadenk, want het is dé makkelijkste manier om dit soort data verkeerd te interpreteren.
Advertenties zijn geen verkopen, en ranking is geen omvang
Als je een dataset met live advertenties — de onze incluis — gebruikt om de vraag "welk land heeft de grootste occasionmarkt" te beantwoorden, stel je de verkeerde vraag. Het aantal advertenties meet de transparantie en omloopsnelheid van de markt via publieke kanalen, niet de marktomvang. Een land met minder, meer gecentraliseerde portalen en een cultuur van het opnieuw adverteren van geleasede auto's zal een land met een groter wagenpark maar een ondoorzichtigere, veiling-zware, dealer-naar-dealer wederverkoop, in aantal overtreffen.
Dit is praktisch relevant als je exporteur of analist bent en regionale aantallen gebruikt als indicator voor aanbod. Een Golf-koper die stock met stuur rechts inkoopt uit Japan moet "slechts 61.940 advertenties" niet lezen als "krappe markt" — het werkelijke Japanse groothandelsvolume overtreft dat cijfer met een ruime marge, het beweegt zich alleen via veilinghuizen waar onze publieke crawlers niet in kunnen kijken. Omgekeerd betekent de 67.569 van Frankrijk niet dat Franse dealers verzuipen in voorraad die niemand wil; een aanzienlijk deel van dat aantal is gezonde, snel omlopende voorraad van ingeleverde leaseauto's die binnen enkele weken van eigenaar wisselt.
Waar het wél een eerlijke vergelijking is, is de trendrichting binnen één land over tijd, of de vergelijking van landen met structureel vergelijkbare advertentiegewoonten — Frankrijk tegenover België en Polen bijvoorbeeld, allemaal leboncoin-achtige advertentieculturen, in plaats van Frankrijk tegenover Japan. We blijven het klassement publiceren omdat het oprecht nuttig is om te zien waar het aanbod ruimer of krapper wordt. Lees het alleen niet als een volkstelling.
