تستدرایو قاعدتاً باید همان لحظهای در خرید خودروی دست دوم باشد که بهجای توضیحات فروشنده، اطلاعات واقعی به دست میآورید. اما بیشتر افراد با آن مثل یک تشریفات ساده رفتار میکنند — پانزده دقیقه دور محله، یک تکان سر، دست دادن. من خریدارانی را دیدهام که این کار را با خودرویی ۴۰,۰۰۰ دلاری انجام دادهاند و زمان کمتری برای رانندگی گذاشتهاند تا زمانی که صرف مقایسه برچسبهای تریم در صفحه آگهی کردهاند.
مشکل این نیست که تستدرایو فایدهای ندارد. مشکل این است که سه عادت خاص آن را بیاثر میکنند، و هر سه در حین انجامشان کاملاً منطقی به نظر میرسند.
اشتباه اول: اجازه دادن به فروشنده برای گرم کردن خودرو از قبل
این رایجترین اشتباهی است که میبینم، و تقریباً همیشه بهعنوان یک نزاکت ساده مطرح میشود. فروشنده میگوید «بگذار بیاورمش جلو» یا «داشتم روشنش نگه میداشتم تا صحبت کنیم» — و تا زمانی که سوار میشوید، موتور به دمای کاری رسیده، روغن آزادانه در گردش است، و تمام علائم استارت سرد از قبل محو شدهاند.
اینها چیزهایی هستند که این کار پنهان میکند: یک استارتر فرسوده که قبل از گرفتن، صدای سوت میزند. نشتی واشر سرسیلندر که فقط در یک صبح سرد به شکل دود سفید خودش را نشان میدهد. صدای کوبش پیستون که در نود ثانیه اول شنیده میشود و بعد، با گسترش فلز و کاهش لقیها، ناپدید میشود. روغنی که رقیق شده و به محض گرم شدن، نشتی از یک کاسهنمد فرسودهاش متوقف میشود. هیچکدام از اینها عیب نادری نیستند — اینها الگوی معمول فرسودگی خودرویی با بیش از ۸۰,۰۰۰ مایل کارکرد هستند، که توصیف بخش بزرگی از آنچه واقعاً برای فروش است میباشد.
خرابی دو یا سه هفته بعد خودش را نشان میدهد، معمولاً در اولین صبح واقعاً سرد پس از خرید خودرو، وقتی که روشن نمیشود و حالا باید خودرویی دست دومی را عیبیابی کنید که هیچ سابقهای از آن ندارید، بهجای اینکه از مشکل کس دیگری دور شده باشید.
راهحل این موضوع چیزی جز صبر از شما نمیخواهد: درخواست کنید خودرو را سرد ببینید، ترجیحاً اول صبح، درحالیکه کاپوت هنوز بسته است و سوئیچ هنوز دست فروشنده است. اگر فروشندهای در برابر این درخواست خاص مقاومت کند، خود این موضوع یک نشانه است.
اشتباه دوم: رانندگی در مسیری که از قبل میشناسید
افراد تستدرایو را در حالت خلبان خودکار انجام میدهند — به معنای واقعی کلمه. همان مسیری را میروند که برای خریدن قهوه میروند، چون راحت و آشناست، و دقیقاً همین راحتی و آشنایی، بدترین محیط برای پیدا کردن یک مشکل است. مسیری که پانصد بار راندهاید به شما اجازه میدهد بدون واقعاً گوش دادن رانندگی کنید، چون مغزتان از قبل همه دستاندازها، تقاطعها و قسمتهای جاده را «عادی» برچسبگذاری کرده است.
یک تستدرایو عمداً به تنوع نیاز دارد: بخشی از جاده ناهموار برای شنیدن صدای تقتق سیستم تعلیق و بررسی اینکه آیا فرمان زیر ترمز کشش پیدا میکند. یک سربالایی یا رمپ ورودی بزرگراه برای زیر بار قرار دادن گیربکس و احساس کردن تعویض دندهای که با تاخیر یا بهسختی انجام میشود. قسمتی که بتوانید به سرعت بزرگراه برسید تا لرزشی را بگیرید که فقط بالای ۶۰ مایل بر ساعت خودش را نشان میدهد — لرزش فرمان ناشی از عدم بالانس لاستیک، لرزش سیستم انتقال قدرت ناشی از یک مفصل CV فرسوده، یا صدای باد ناشی از واشر دری که شروع به از بین رفتن کرده است. یک دور کامل چرخش فرمان در یک پارکینگ، هر دو جهت، برای شنیدن صدای تیکتیک مفصل CV که رانندگی در خط مستقیم هرگز آن را آشکار نمیکند.
| چیزی که یک مسیر معمولی از قلم میانداخت | هزینهای که بعداً میپردازید |
|---|---|
| صدای سیستم تعلیق در جاده ناهموار | استرات/بوشینگ، ۶۰۰ تا ۱,۸۰۰ دلار |
| لرزش در سرعت بزرگراه | بلبرینگ چرخ یا مفصل CV، ۳۰۰ تا ۱,۲۰۰ دلار |
| صدا هنگام چرخش کامل فرمان | تعویض آکس CV، ۲۵۰ تا ۷۰۰ دلار برای هر طرف |
| رفتار گیربکس زیر بار/سربالایی | سرویس یا اورهال گیربکس، ۴۰۰ تا بیش از ۴,۰۰۰ دلار |
هیچکدام از اینها به تجهیزات خاصی نیاز ندارد. فقط لازم است جایی رانندگی کنید که معمولاً نمیروید، بیشتر از پانزده دقیقه، با رادیو خاموش.
اشتباه سوم: رفتار با تستدرایو مثل یک آزمون رانندگی، نه یک آزمون الکترونیکی
این اشتباه با خود خودرو رشد کرده است. یک سدان پانزدهساله شاید حدود دوازده قطعه داشت که میتوانست از نظر الکتریکی خراب شود. یک خودروی مدرن — و این در تقریباً هر نوع بدنه و رده قیمتی که ما رصد میکنیم صادق است — پر است از شیشهبالابر برقی، سیستم تهویه مطبوع، سیستم اطلاعات-سرگرمی، سنسورهای پارک، سیستم حفظ خط، صندلیهای گرمکن و خنککن، و درب صندوق برقی. خریداران سوار میشوند، دور میزنند، و هیچکدام از اینها را لمس نمیکنند، چون تستدرایو کاملاً به موتور و ترمزها محدود شده است.
این برعکس منطق درست است. مشکلات مکانیکی معمولاً حداقل تا حدی در بازرسی پیش از خرید قابل مشاهدهاند — یک مکانیک میتواند نشتی را ببیند، صدای بلبرینگ را بشنود، کد خطا را بخواند. اما ایرادات الکتریکی برعکساند: متناوب، وابسته به بار، و تقریباً نامرئی برای کسی که عمداً به دنبال فعال کردن آنها نیست. یک رگولاتور شیشهبالابر که فقط در چهارمین بار استفاده خراب میشود. یک سیستم اطلاعات-سرگرمی که فقط وقتی کمپرسور کولر روشن میشود و ولتاژ سیستم برقی را پایین میکشد، قفل میکند. یک دوربین دنده عقب که تا زمانی که خودرو بیست دقیقه کار کرده و کانکتور گرم شده، درست کار میکند.
یک بار دیدم خریداری تست گرمکنهای صندلی ردیف سوم یک شاسیبلند هفتنفره را نادیده گرفت، چون «بههرحال کسی آن عقب نمینشیند». شش ماه بعد بچههایش در زمستان همانجا نشستند، و فروشنده دیگر اثری از او نبود.
تمام شیشهها را بالا و پایین بیاورید. هر حالت تهویه را امتحان کنید. تلفنتان را به سیستم اطلاعات-سرگرمی وصل کنید و واقعاً چیزی پخش کنید. هر در، از جمله صندوق یا درب عقب در صورت برقی بودن، را باز و بسته کنید. این کار شاید پنج دقیقه بیشتر زمان میبرد، اما همان پنج دقیقهای است که بیشترین احتمال را دارد که شما را از یک تعمیر چندرقمی روی قطعهای نجات دهد که ربطی به اینکه خودرو کار میکند یا نه ندارد.
تستدرایو درست واقعاً چه شکلی است
هیچکدام از اینها به تخصصی که ندارید نیاز ندارد. فقط به ترتیب نیاز دارد: اول استارت سرد، دوم تنوع شرایط جاده، سوم همه سیستمهای الکتریکی، به همین ترتیب، پیش از اینکه از نظر احساسی به خودرو وابسته شوید. فروشندگانی که چیزی برای پنهان کردن ندارند، برای هیچکدام از این درخواستها مکث نمیکنند. آنهایی که با شنیدن «میتوانم آن را سرد ببینم» یا «اشکالی ندارد از رمپ بزرگراه بروم» جا میخورند، چیزی را به شما میگویند که یک آگهی زرقوبرقدار هرگز نخواهد گفت.



